Których wrodzony ogień podniecałeś sztucznie. Jaką, żyjąc, pokutę mieli za swe winy, Oznajmiłem, wieczności przestąpiwszy progi: Życie moje ścisnąłem w krótkie trzy godziny I znowu wycierpiałem dla twojej przestrogi. Im więc nieś ulgę prośbą i mszalną ofiarą; Dla mnie oprócz wspomnienia nic więcej nie proszę. Za grzech mój życie było dostateczną karą, A dziś, nie wiem, nagrodę czy pokutę znoszę. Bo kto na ziemi rajskie doznawał pieszczoty, Kto znalazł drugą swojej połowę istoty, Kto nad świeckiego życia wylatując krańce, Duszą i sercem gubi się w kochance, Jej tylko myślą myśli, jej oddycha tchnieniem, Ten i po śmierci również własną bytność traci, I przyczepiony do lubej postaci, Jej tylko staje się cieniem. Jeśli, żyjąc, świętemu był uległy panu, Niebieską z nim chwałę dzieli; Albo ze złym do wiecznej strącony topieli, Jest bolesnego wspólnikiem stanu. Na szczęście Bóg mię zrobił poddanym anioła, Dla niej i dla mnie przyszłość śmieje się wesoła. Tymczasem, jak cień błądząc przy kochanych wdziękach, Bywam albo w niebiosach, albo w piekła mękach. Gdy ona wspomni, westchnie i łezkę wyleje, Zbliżam się do usteczek, biały włos rozwieję, Zmieszam się z odetchnieniem i przeniknę ciebie, I jestem w niebie! Lecz kiedy!... oh, czujecie, wy, coście kochali! Jakim zawiść ogniem pali!... Długo jeszcze po świecie błąkać się potrzeba, Aż ją Bóg w swoje objęcie powoła; Natenczas śladem lubego anioła I cień mój błędny wkradnie się do nieba. (zegar zaczyna bić)
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
